donderdag 28 juli 2011

Onze zee

Als de tijd weer eens zwemt
En de nacht baadt in een frisse bries
En  jij verdrinkt in je gedachten
En ik jouw warmte kalmpjes drink

Dan is er iets dat me ontstemt
Waarin ik mijn gevoelens plots verlies
Dan stort de vloedgolf van het wachten
Uit over mijn verward schreeuwende gemoed

Het is geen hoogtepunt of dieptepunt
Het is gewoon een besef dat sliep
Ver weg in een hoek van mijn doolhovig brein
Dat niets liever wil dan er niet zijn

Het heeft zich niet op mij gemunt
Meer op de alom bekende stem die riep
'Geluk is klein en breekbaar als porselein,
Laat het vallen om de pijn eens voor te zijn.'

Gulziger breng ik jouw warmte naar mijn lippen
En prent me in dat ons geluk is als het water
Onbreekbaar en bestand tegen de klippen
Onafscheidbaar en met de belofte van later

Geen opmerkingen:

Een reactie posten