woensdag 27 april 2011

Romanticus Goethe en zijn bloemenmeisje

Das Veilchen - Johann Wolfgang Goethe

Een wit viooltje in de wei
Bloeide daar onbezorgd en vrij
Het was het zaligste viooltje
Een jonge herderin kwam dichterbij
Huppelend, onbezorgd en blij
Ze liep, ze liep
De weide door met zang

Och, denkt het viooltje, was ik maar
't Schoonste bloempje op dees aard
Ik zou in een kortstondige seconde
Door haar handen worden geplukt
Tegen haar boezem worden gedrukt
Zo lang, zo lang,
Een kwartier vol stonden lang

Maar nee! Het meisje stapte, stapte
En zag niet dat zij met haar zooltje trapte
Op het zielige viooltje
Het verwelkte, verging, maar was verheugd
Te sterven in de aanraking van de deugd
Van haar, door haar,
Haar voeten vol van jeugd.


Het zielige viooltje
Het was het zaligste viooltje

Geen opmerkingen:

Een reactie posten