donderdag 11 september 2008

Tranen uit de lucht

Ze keek naar boven, 
naar de Nederlandse wolken 
dacht aan de tranen, 
tranen die haar hart bevolken 
Tranen die haar hart verzwaren, 
zwaarder worden met de jaren, 
weinig zonlicht meer beloven, 
hun stilte veel te lang bewaren 
Ze huilt, maar raakt ze 
maar niet kwijt en draagt ze 
met haar mee waarheen ze gaat 
naar de zee en op de straat 
Dan, plots, zijn het geen tranen 
meer maar edelstenen die snel 
haar ooit zo stotterende stap versterken, 
ze staat trotser op haar benen 
Haar sierraden houdt ze nog verborgen 
maar ieder mens begint te merken 
zij is voortaan zonder zorgen 
zij is zoals de zonnestralen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten