zaterdag 6 november 2010

Een ruiter rijker

Een ruiter is gestorven en op een drafje
op zijn papieren en gevleugeld paard
naar de hemel heen gegaan
een nog hogere bestemming vanwaar hij alles
nog scherper en inzichtelijker dan in zijn zadel gezeteld
beschouwen maar niet langer navertellen kan.

Zijn woorden waren werelds
aards en hemels tegelijk
voor edel mens en dier
één met paard en kind diep binnenin
uitbarstingen van verbazing en plezier
helder en raadselachtig gelijk
leven en dood zelf.

In zadel of werkkamer zat hij hoger
zonder compromis, niet om belangrijker
te zijn of worden, maar om naast
de ander ook zijn blik op het alles
te laten vallen en woorden en zinnen
in inkt te laten schallen.

Zijn vrolijk doch ernstig hoefgetrappel
klinkt als muziek nog na in zijn
tweede lichaam, dat postuum bijgedrukt wordt.

De hemel is een ruiter rijker
wij geen ruiter armer
aanwezig is hij niet meer,
maar verdwijnen zal hij nooit;
de Tweede Wereldoorlog mag dan dood zijn
en worden begraven op Zorgvliet
vergeten kunnen we hem niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten