vrijdag 20 augustus 2010

Oorverdovende woordenloosheid

Soms zou ik mijn leven 
voor de stilte willen geven
dat ik slechts krekels, vogels, water,
wind en dergelijke hoor
Het geruisloos ademen
van de natuur en jou
in een volledige omhelzing

Tegelijkertijd zou ik 
in de diepste spelonken willen zinken
om één heldere stem 
mijn hoofd te horen klinken
mij vertellend wat ik voelen, willen
denken en laten moet
Het wezen van mijn ziel verwoord

Maar ik leef een levenslange vlucht
voor het geroezemoes der geest:
onverstaanbaar fluisterende spreekkoren
een regenbui aan geluid hangt in de lucht
Nergens door wind gestilde woede
Geen door woorden vermoorde angst
Nooit in water verdronken gedachten 

Misschien wordt het tijd dat ik eens luister
naar wat ik zelf allemaal fluister

Geen opmerkingen:

Een reactie posten